Als je maar hard genoeg werkt, word je succesvol en dus gelukkig. Toch? Helaas is de rekensom van het leven niet zo eenvoudig. Roos weet daar álles van: ze was 24 toen ze enthousiast begon aan haar nieuwe baan in de reiswereld. Maar al na een paar maanden kwam ze steeds leger thuis aan het einde van de dag. Haar energievoorraad was op en ze kreeg burn-outklachten. Dat ze zichzelf met anderen vergeleek en zichzelf van alles verweet, hielp niet mee. Herkenbaar? Je kunt er gelukkig iets aan doen!
Vol energie beginnen en langzaam leeglopen
Roos had ontzettend veel zin in haar nieuwe baan. Ze had een nieuwe laptop, nieuwe collega’s, een nieuwe LinkedIn-update: alles klopte op papier. Toch lag ze elke avond uitgeput op de bank. Niet ‘ik-heb-veel-gedaan’-moe, maar ‘waar-is-mijn-energie-überhaupt-gebleven’-moe.
En toen kwamen de vragen: doe ik het wel goed? Is dit het nou? Waarom voelt het niet uitdagend genoeg, terwijl ik er wél moe van word? Haar hoofd draaide overuren, terwijl ze daar ironisch genoeg eigenlijk geen energie voor had.
De vergelijking die niemand wint
Dat ze zichzelf bleef vergelijken met anderen, hielp niet mee. Roos zag hoe haar leeftijdsgenoten promoties kregen, fanatiek sportten en drukke sociale levens hadden. Op Instagram zag niemand eruit alsof ze om 20:30 uur al horizontaal op de bank lagen. Haar conclusie? ‘Ik moet harder mijn best doen.’ Want als je je leeg voelt, moet je blijkbaar méér geven. Als je twijfelt, moet je méér bewijzen. Als je moe bent, moet je… nog even doorzetten.
Helaas was het resultaat juist dat haar energievoorraad nóg sneller opraakte. Ze kwam uiteindelijk thuis te zitten met burn-outachtige klachten: chronische vermoeidheid, een uitgeblust gevoel, geen rek meer.
“Waarom kan ík dit niet gewoon?”
Oók die burn-outachtige klachten nam ze zichzelf kwalijk. “Ik dacht: iedereen werkt toch fulltime? Waarom trek ik dat dan niet?” We bespraken het tijdens een aantal sessies bij mijn aan tafel. Langzaam ontstond er in onze gesprekken ruimte voor een ander perspectief. Misschien lag het niet alleen aan haar draagkracht. Misschien speelde ook de context een rol.
We leven namelijk in een prestatiemaatschappij die ons subtiel influistert: als je maar hard genoeg werkt, word je succesvol. En als je succesvol bent, word je gelukkig. Een soort wiskundesom voor het leven. Alleen: mensen zijn geen rekensommen. En dus had Roos een andere benadering nodig!
De opluchting van herkenning en ruimte maken voor wat je voelt
Ik gaf Roos een boek mee. Niet als oplossing, maar als spiegel. Dat hielp: ze herkende zichzelf in de verhalen van anderen. En ineens zag ze dat ze niet zwak of lui was. Sterker nog: ze was écht niet de enige die zich zo voelde. Die herkenning bracht rust. Soms kan weten dat je normaal bent al helend zijn.
Verder oefenden we met mindfulness om haar hoofd leger te krijgen (niet om haar ‘productiever’ te maken!). In plaats van gevoelens weg te duwen, leerde Roos haar gevoelens op te merken en te herkennen. Klinkt simpel, maar probeer het zelf maar eens: haal rustig adem en voel wáár in je lijf er iets gebeurt. Is het iets prettigs of juist iets vervelends? En hoe zou je dat gevoel kunnen noemen?
Het kan ongemakkelijk voelen: het is alsof je stopt met rennen en ineens merkt hoe moe je eigenlijk bent. Maar juist door emoties toe te laten, hoeven ze minder hard te trekken aan je aandacht.
Ruimte, energie en mildheid
Stap voor stap kreeg Roos meer ruimte in haar hoofd, meer energie en meer mildheid voor zichzelf. Niet omdat ze zichzelf verbeterde, maar omdat ze stopte met zichzelf bevechten.
En misschien is dát wel de belangrijkste les: uitgeblust zijn op je 24e zegt niet dat jij tekortschiet.
Misschien zegt het vooral dat je te lang hebt geprobeerd te voldoen aan een plaatje dat nooit helemaal van jou was.
Voel jij ook dat jij je uitgeblust bent aan het einde van je werkdag? Laten we eens sparren! Geen langdurig traject, maar een concreet gesprek over waar jij tegenaan loopt. Je gaat naar huis met praktische handvatten waar je direct mee aan de slag kunt. Meld je hier aan: de koffie of thee staat al voor je klaar. Met een stukje Tony’s Chocolonely erbij natuurlijk!
