Stel je voor: je ligt aan het eind van je leven terug te kijken. Wat denk je dan? ‘Had ik mijn mail maar vaker gecheckt’? ‘Was ik maar langer aan het scrollen op TikTok en Instagram’? Niemand zegt dat natuurlijk. En toch leven veel mensen alsof dát de dingen zijn die ertoe doen. We rennen van afspraak naar afspraak, raken verstrikt in deadlines en vullen elk vrij moment met schermen en prikkels. Terwijl we diep vanbinnen heel goed weten waar we eigenlijk naar verlangen: rust, plezier, tijd voor elkaar en een leven dat lichter voelt.

Wat mensen wél vaak zeggen als ze terugblikken?

• “Ik had meer tijd willen doorbrengen met familie en vrienden.”
• “Ik had minder willen werken.”
• “Ik had niet willen leven naar de verwachtingen van anderen.”
• “Ik had mezelf meer plezier en geluk willen gunnen.”

En toch blijven we doorgaan. Vaak tot we letterlijk uitgeput raken.

Wat we onderweg verliezen

Juist daardoor missen we precies waar wat het leven écht om draait. We raken gestrest, vermoeid, soms zelfs opgebrand. En ironisch genoeg gaan we slechter presteren, terwijl we dat juist zo graag willen voorkomen.

Stress krijgt vaak de schuld, maar stress op zich is niet het probleem. Stress hoort bij het leven en helpt ons om scherp te zijn, te focussen en taken gedaan te krijgen. Het kan zelfs het werkgeheugen verbeteren. Stress wordt pas een probleem als het langdurig aanhoudt, zonder voldoende herstelmomenten.

Vergelijk het met je voeten aan het eind van de Vierdaagse: alles doet pijn. Of met je ogen na een dag naar schermen staren: compleet uitgeput. Zonder rust raken we overbelast.

Ook ik was moe (terwijl ik alles ‘goed’ deed)

Ik spreek uit ervaring. Ik doe alles volgens het boekje: ik sport twee keer per week, eet gezond, ga op vaste tijden naar bed en zorg voor voldoende variatie in mijn voeding (waarbij mijn kind me af en toe aankijkt en zegt: “Weer die muesli met noten, papa?!”). En toch voelde ik me moe. Steeds weer. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal.

Wat ik toen nog niet doorhad: ik gaf mijn hoofd geen échte rust. Ik was voortdurend ‘aan’. Mijn lichaam kreeg misschien herstel, maar mijn brein kreeg geen kans om op adem te komen.

Stress stapelt zich op

Stress verdwijnt niet vanzelf. Het stapelt zich op. Ons brein raakt gewend aan de ‘beloning’ na een stressmoment, het gevoel van controle als je tóch dat doel behaalt. We haasten ons om de bus te halen, slaan een lunch over om iets af te krijgen, nog even ’s avonds iets afmaken.  Op korte termijn voelt het alsof we grip hebben, maar ongemerkt leggen we de lat steeds hoger.

Tot je op een dag wakker wordt en je al moe voelt. Dat zelfs leuke dingen je te veel lijken. Dat je reserves op zijn. Aanhoudende stress gaat vaak hand in hand met slechter slapen. Je begint de dag niet uitgerust, maar al half leeg. Elke onverwachte gebeurtenis (een ziek kind, een drukke werkdag, een afspraak tussendoor) kan dan net te veel zijn. Je lichaam en geest trekken aan de noodrem: zo gaat het niet langer.

De oplossing is eenvoudiger dan je denkt

Het goede nieuws: je kunt er iets aan doen. Iets heel simpels zelfs. GZ-psycholoog Annemarieke Fleming ontwikkelde een methode die direct effect heeft: reserves opbouwen. De kern is dat je na elke drie uur actief zijn, 15 tot 20 minuten rust neemt. En dan ook echte rust. Geen schermen. Geen gesprekken. Geen ‘even dit nog afmaken’. Gewoon liggen. Niks doen. Spieren los, prikkels uit.

Doe dit een week en je merkt al verschil. Doe je dit een paar weken, dan verschuift je energieniveau. Waar je eerst om 09.00 uur al vermoeid was, hou je het straks ineens tot 12.00 of 13.00 uur vol. En zo ga je steeds verder. Het is een kwestie van volhouden en het geeft een enorme kick als je merkt dat het ook echt werkt: minder moe zijn overdag.

Wat Rosie me leerde

Ik probeer deze periode nu regelmatig: gewoon even 15 minuten liggen op de bank in mijn kantoor. Vaak samen met Rosie, onze kantoorhond, die het goede voorbeeld allang geeft. Zij weet instinctief wat wij vaak vergeten: rust nemen is geen luxe. Het is een voorwaarde. En ja, het werkt. Ik voel me helderder, energieker en minder opgejaagd. Soms is het antwoord op onze grootste problemen verrassend eenvoudig.

Dus: leg je telefoon weg, trek je even terug, en ga liggen. Net als Rosie. Een kwartier is genoeg! Je brein (en je leven) zullen je dankbaar zijn.

Word je ook geleefd door je agenda en ervaar je stress? Laten we eens sparren! Geen langdurig traject, maar een concreet gesprek over waar jij tegenaan loopt. Je gaat naar huis met praktische handvatten waar je direct mee aan de slag kunt. Meld je hier aan: de koffie of thee staat al voor je klaar. Met een stukje Tony’s Chocolonely erbij natuurlijk!